Aan één man en een keyboard genoeg voor een hit

Aan één man en een keyboard genoeg voor een hit

BERGAMO – Muziek maken was in de jaren tachtig nog overzichtelijk. Je zette een man achter een keyboard, trok hem een overhemd aan dat onder geen enkele hedendaagse arbeidsomstandighedenwet meer zou worden toegestaan en liet hem vier minuten ernstig naar een synthesizer kijken. Klaar. Hit. Geen vijftien producers, geen schrijverskamp op Ibiza en geen TikTok-dansje dat drie weken vóór het nummer zelf werd bedacht. P. Lion bewees met Happy Children dat een paar elektronische trommeltjes, een onweerstaanbaar deuntje en iemand die af en toe op een knop drukte ruimschoots voldoende waren om half Europa gelukkig te maken. Of in ieder geval langdurig met één vinger in de lucht te laten dansen. Nodeloos ingewikkeld geworden Volgens muziekhistoricus Henk Toetsenbord is de industrie daarna nodeloos ingewikkeld geworden. “Tegenwoordig zie ik bij een artiest eerst zes laptops, drie managers, een creative director en iemand die uitsluitend verantwoordelijk is voor de rookmachine. In 1983 had je gewoon een keyboard met twaalf geluiden. Je koos nummer zeven, zette de automatische begeleiding aan en vóór het avondeten lag de maxi-single bij de platenmaatschappij.” Eén man, één keyboard en maximaal één plant op de achtergrond. Wie daarmee geen hit kan maken, moet eerst maar eens drie maanden naar Italië. “We zijn ergens verkeerd afgeslagen toen muzikanten meer apparatuur kregen dan toetsen. Geef mij een Casio, een stekkerdoos en een man die bloedserieus ‘ooh-ooh’ kan zingen en ik lever vóór half vier een Europese zomerhit af. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk. Sterker nog: zodra iemand in de studio het woord ‘conceptalbum’ gebruikt, moet het keyboard onmiddellijk worden afgepakt.” — muziekhistoricus Henk Toetsenbord

Meer artikelen

This is not a WordPress site