Er was een beat, en de beat was goed
In den beginne was de stilte, en de stilte was leeg, en leeg was zij. Toen verhief de Oerkoe haar loei, en de trilling bracht beweging in de lucht. En God, genaamd Phil Collins, sprak: “I can feel it, coming in the air tonight, oh Lord.” En waar Hij “Oh Lord” zei, riep Hij Zichzelf, want God was drummer én priester, zanger én koor tegelijk. (Licht schizofreen, maar hemels in stereo.) En er was een beat, en de beat was goed. Peter Gabriel verscheen in vellen van vreemde gedaanten, en de menigte verstond hem niet, maar juichte toch. En Mike Rutherford sprak met snaren van staal, en de aarde beefde in maat en harmonie. Zo geschiedde de Genesis der Muziek, en zij noemden het progrock. En het refrein herhaalde zich driemaal, opdat niemand het ooit zou vergeten. Amen. De Tien Drumfills: Gij zult de stilte doorbreken met een drumfill. Gij zult nooit inzetten vóór de vierde tel. Gij zult uw drumstok niet breken, tenzij in extase. Gij zult de hi-hat openen enkel bij goddelijke inspiratie. Gij zult uw bandgenoten niet verlaten, tenzij voor een soloalbum. Gij zult Peter Gabriel eren in zijn vreemde uitdossingen. Gij zult de snaren van Mike Rutherford niet ontstemmen. Gij zult driemaal het refrein herhalen, opdat het volk het onthoude. Gij zult de drumcomputer niet aanbidden boven de levende drummer. Gij zult steeds voelen wat in the air tonight komt.