Groen licht, getoeter en de middelvinger: wie verdient hem eigenlijk?

Groen licht, getoeter en de middelvinger: wie verdient hem eigenlijk?

DRIEBERGEN – Het is een van de grootste irritaties in het Nederlandse verkeer. Het verkeerslicht springt op groen, maar de automobilist voor je blijft doodleuk stilstaan. Eén seconde, twee seconden, drie seconden. Inmiddels begint het vermoeden te ontstaan dat de bestuurder vooraan een uitgebreide WhatsApp-conversatie voert, zijn navigatie opnieuw instelt of simpelweg wacht tot het licht een nóg groenere kleur krijgt. De automobilist daarachter staat ondertussen op ontploffen en geeft een kort tikje op de claxon. Daarop volgt niet zelden een woedende blik in de achteruitkijkspiegel, een geïrriteerd handgebaar of de internationaal erkende middelvinger. Maar wie is hier nu eigenlijk de klootzak? Degene die zijn voorganger met een bescheiden toetertje wakker schudt, of degene die het halve kruispunt gijzelt omdat hij kennelijk vergeten is waarvoor het rechterpedaal dient? De wet is verrassend duidelijk, maar tegelijkertijd volkomen onpraktisch. Volgens artikel 28 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens mogen bestuurders uitsluitend claxonneren om dreigend gevaar af te wenden. Een automobilist die bij groen licht blijft staan, levert dus niet automatisch een geldige reden op om de claxon te gebruiken. Artikel 68 bepaalt echter dat groen licht 'doorgaan' betekent. Wie zonder goede reden blijft staan en daardoor het verkeer hindert, kan eveneens verkeerd bezig zijn. Juridisch gezien kan de ongeduldige toeteraar dus in overtreding zijn, terwijl de slapende bestuurder vooraan zich minstens zo hinderlijk gedraagt. En dan is er nog de middelvinger. Dat opgestoken lichaamsdeel is bepaald geen juridisch vrijbriefje: afhankelijk van de omstandigheden kan het gebaar zelfs als strafbare belediging worden aangemerkt. De Nederlandse wetgever heeft kennelijk wel uitgebreid nagedacht over claxons en beledigingen, maar geen praktische oplossing bedacht voor automobilisten die bij groen licht eerst nog even hun volledige levensloop overdenken. Volgens middelvingerdeskundige Henk van Vingeren is het belangrijk om onderscheid te maken tussen een terechte irritatie en volstrekt achterlijk verkeersgedrag. Een bestuurder die binnen een fractie van een seconde na het verschijnen van groen al op zijn claxon ligt te rammen, verdient volgens de deskundige de figuurlijke middelvinger met gouden randje. Maar iemand die vijf seconden lang blijft staan terwijl achter hem twaalf automobilisten hun laatste restje levensvreugde verliezen, mag zelf ook weleens kritisch naar zijn verkeersdeelname kijken. Een kort toetertje na een redelijke wachttijd is sociaal begrijpelijk, maar juridisch nog altijd niet zomaar toegestaan. De verstandigste oplossing blijft rustig wachten, afstand houden en vooral controleren of de bestuurder vooraan misschien een legitieme reden heeft om niet op te trekken. Wie vervolgens uitgebreid gaat schelden, met zijn auto gaat bumperkleven of demonstratief zijn middelvinger uit het raam hangt, verandert een onschuldige vertraging in een ordinair verkeersconflict. Henk van Vingeren: "De middelvinger is een prachtig communicatiemiddel, maar je moet hem wel met beleid inzetten. Wie na een halve seconde groen al toetert, heeft kennelijk het geduld van een overspannen fruitvlieg. Maar wie bij groen licht blijft staan alsof hij op de uitslag van een zwangerschapstest wacht, moet ook niet verbaasd zijn wanneer de mensen achter hem lichtelijk geïrriteerd raken." De grote vraag blijft dus: wie is middelvingerwaardig? Volgens Van Vingeren bestaat er een duidelijke, zij het volstrekt onofficiële, middelvingerhiërarchie. De bestuurder die onmiddellijk begint te claxonneren, verdient er één. De automobilist die minutenlang blijft dromen bij een groen verkeerslicht, verdient er eveneens één. De weggebruiker die na een kort toetertje vervolgens demonstratief nóg langer blijft staan om zijn gram te halen, verdient er zelfs twee. En degene die uitstapt om verhaal te halen, mag wat Van Vingeren betreft meteen worden genomineerd voor de nationale kampioenschappen verkeershufterij. Toch benadrukt de deskundige dat een verdiende middelvinger nog niet betekent dat je hem daadwerkelijk moet opsteken. Wie zijn frustratie wil uiten, kan dat beter binnensmonds doen, met beide handen aan het stuur. Want uiteindelijk is er weinig zo treurig als twee volwassen mensen die elkaar bij een verkeerslicht naar de verdoemenis wensen omdat iemand drie seconden te laat optrok. Henk van Vingeren: "Mijn advies? Gun iemand een paar seconden om op te trekken. Begint de idioot achter je onmiddellijk te toeteren, dan verdient hij absoluut een middelvinger. Maar hou hem lekker onder het dashboard. En sta je zelf al tien seconden bij groen naar je telefoon te staren, dan ben jij de lul. De middelvinger is geen oplossing voor verkeersproblemen, maar in gedachten blijft het een uitstekend instrument voor het beoordelen van andermans gedrag."

Meer artikelen

This is not a WordPress site