Hotelkamer uit 70'er jaren, eigenlijk gewoon beter

Hotelkamer uit 70'er jaren, eigenlijk gewoon beter

BERGEN AAN ZEE – Een hotelkamer uit een tijd waarin niemand bij binnenkomst eerst naar het wifi-wachtwoord vroeg, zorgt deze week voor ongekende gevoelens van heimwee. Twee degelijke houten bedden, een vloerbedekking waar vermoedelijk nog drie kabinetten overheen hebben gelopen, groene muren en voldoende schemerlampen om iedere hoek van de kamer afzonderlijk te verlichten: meer had een mens blijkbaar niet nodig. Geen minibar met een flesje water van €6,50, geen tablet waarmee de gordijnen bestuurd moeten worden en vooral geen decoratief kussen dat ’s avonds eerst op de grond moet worden gegooid. Volgens hotelhistoricus Henk Nachtkast was de kamer bovendien opvallend efficiënt ingericht. “Je had een bed, een stoel, een telefoon en een lamp. Als je daarna nog iets nodig had, liep je gewoon naar beneden.” Interieurpsycholoog Ook de uitgesproken kleuren blijken achteraf een voordeel. Waar moderne hotels vrijwel volledig bestaan uit beige, lichtgrijs en een abstract schilderij dat vermoedelijk per container wordt ingekocht, mocht een hotelkamer vroeger nog gewoon donkergroen zijn zonder dat daar eerst een interieurpsycholoog aan te pas kwam. De vaste vloerbedekking dempte niet alleen het geluid, maar zorgde er volgens Nachtkast tevens voor dat zoekgeraakte muntjes, oorbellen en kleine huisdieren definitief onderdeel werden van het gebouw. Absurd Geniaal pleit daarom voor een voorzichtige terugkeer van de klassieke hotelkamer, inclusief twee losse bedden, een draaischijftelefoon en een fauteuil waarin minimaal vier generaties gasten zichtbaar moeten hebben gezeten. “We hebben jarenlang gedacht dat vooruitgang betekende dat een hotelkamer voorzien moest zijn van klimaatbediening, digitale roomservice, automatische verlichting en een televisie waarop je bij aankomst persoonlijk wordt begroet. Maar misschien was het hoogtepunt van de beschaving gewoon een kamer met groene muren, twee stevige bedden, zes lampen en een telefoon waarmee je alleen de receptie kon bellen. Je wist waar je aan toe was, de stoel kraakte betrouwbaar en niemand vroeg bij het uitchecken of je de hotel-app wilde beoordelen.” — Henk Nachtkast

Meer artikelen

This is not a WordPress site