Toen je nog gewoon goed kon vreten uit blik
OSS – Er was een tijd waarin eten nog geen beleving, concept of culinaire reis hoefde te zijn. Je trok gewoon een blik open, kieperde de inhoud in een pannetje en tien minuten later zat je met een bord ravioli voor je waar een volwassen bouwvakker een complete middag op vooruit kon. Geen quinoa, geen linzenpasta en al helemaal geen verpakking waarop stond dat de ingrediënten „met liefde lokaal waren geselecteerd”. Gewoon vlees, saus en koolhydraten in industriële hoeveelheden. Op het etiket stond zelfs trots: Meer vlees, een heerlijke saus. Geen gelul. De boodschap was duidelijk. Mysterieuze Italiaanse schotel Vooral de blikken spaghetti bolognese, ravioli en de mysterieuze „Italiaanse schotel” vormden jarenlang de heilige drie-eenheid van de Nederlandse voorraadkast. Wat er precies Italiaans aan die laatste was, wist niemand. Vermoedelijk had iemand in Oss tijdens de productie een keer buongiorno geroepen. Volgens voedingshistoricus Henk Blikopener is ergens daarna alles misgegaan. „Tegenwoordig betaal je zeven euro voor een kartonnen bakje met drie stukjes kip, een verdwaalde kikkererwt en een saus die naar nat karton smaakt. Vroeger trok je voor twee gulden een halve Italiaanse provincie uit blik.” Godverdomme wat was het lekker Ook het bereiden was overzichtelijk. Geen QR-code met kookinstructies, geen airfryer op 183 graden en geen waarschuwing dat de koriander apart moet worden toegevoegd. Pan. Blik. Vuur. Vreten. Wie echt haast had, at het desnoods rechtstreeks uit het blik en accepteerde dat als levenskeuze. Het ministerie van Volksgezondheid benadrukt overigens dat dagelijks leven op ingeblikte ravioli waarschijnlijk geen officieel voedingsadvies wordt. Maar daar hadden we vroeger gelukkig ook nog geen app voor. „Het zag eruit alsof het al één keer gegeten was, maar godverdomme wat was het lekker.”