Verdwaalde man had er zelf geen last van
Een man die zaterdagmiddag volgens omstanders volledig verdwaald door een woonwijk liep, bleek daar zelf opvallend weinig hinder van te ondervinden. De politie werd uiteindelijk aangesproken door buurtbewoners, omdat de man inmiddels voor de vierde keer langs dezelfde lantaarnpaal kwam en daarbij iedere keer tevreden om zich heen keek. Bij navraag bleek er volgens de man echter helemaal niets aan de hand. “Verdwaald? Nee joh,” reageerde hij verbaasd. “Ik ben gewoon onderweg.” Waarheen precies, wist hij niet. “Maar dat weet toch niemand echt?” De man, die zichzelf voorstelde als Henk Richting, was ’s ochtends van huis vertrokken met het idee ergens naartoe te gaan. Een concreet eindpunt had hij daarbij bewust niet gekozen. “Als je van tevoren al weet waar je uitkomt, is de hele reis eigenlijk verpest.” ‘Ik ken de weg op mijn duimpje’ Omstanders werden vooral ongerust toen Richting meerdere keren dezelfde straat inliep, vervolgens omdraaide en daarna opnieuw dezelfde straat koos. Volgens hem was dat geen teken van desoriëntatie. “Ik ken de weg hier op mijn duimpje.” Toen een agent vroeg welke weg hij bedoelde, keek Richting enkele seconden naar zijn hand. “Deze dus.” Ook het feit dat hij inmiddels ruim drie uur onderweg was naar een onbekende bestemming, vond hij geen reden tot zorg. “Iedereen is onderweg naar iets. Sommige mensen naar hun werk, anderen naar de supermarkt en weer anderen naar een toekomst waarin ze eindelijk begrijpen waarvoor dat kleine vakje onderin de koelkast bedoeld is.” Volgens Richting ontstaat het probleem pas wanneer mensen zichzelf voortdurend verplichten ergens aan te komen. “Je kunt pas te laat zijn als je weet waar je had moeten zijn. Dat risico neem ik dus niet.” Navigatie bood weinig hulp Een buurtbewoner probeerde de man nog te helpen door Google Maps te openen. “Hij vroeg waar meneer naartoe moest. Toen zei ik: ‘Dat probeer ik nou juist uit te vinden.’ Vervolgens vroeg dat ding om een bestemming. Ja, dan houdt het voor mij op.” Richting heeft daarom weinig vertrouwen in navigatiesystemen. “Die apparaten zijn enorm dwingend. ‘Keer om indien mogelijk.’ Misschien wíl ik helemaal niet omkeren. Misschien moet jij eens omkeren.” Een poging om zijn locatie te bepalen leverde volgens hem bovendien niets op. “Dat blauwe stipje zegt waar ik ben. Dat wist ik zelf ook al, ik stond er namelijk naast.” Politie zag geen reden tot ingrijpen Na een kort gesprek besloot de politie de man verder te laten lopen. Er was geen sprake van gevaar en Richting maakte volgens agenten een ontspannen indruk. “We vroegen nog of iemand hem kon ophalen,” vertelt een aanwezige agent. “Maar toen vroeg hij waarvandaan.” Dat bleek een lastig vervolgvraagstuk. Richting vervolgde uiteindelijk zijn weg in noordelijke richting, hoewel hij zelf bestrijdt dat daar bewijs voor is. “Dat noemen jullie noord omdat iemand ooit een N bovenaan een kaart heeft gezet. Ik noem het gewoon rechtdoor.” Rond zes uur ’s avonds werd hij opnieuw gezien, ongeveer twintig meter van de plek waar het allemaal begon. Volgens Richting was daarmee duidelijk dat hij uitstekend wist wat hij deed. “Zie je wel? Ik ben precies terug waar ik niet van plan was naartoe te gaan.”