Absurd Geniaal

Nieuws dat niemand nodig had

8° KNMI Zon en enkele buien N · 3-5 Bft

vrijdag 20 november 2026

Pagina 7 van 62 · Middageditie

496 artikelen in deze editie

Nieuws

Nieuwe ballenwasmachine zorgt direct voor onverwacht brede belangstelling

Nieuwe ballenwasmachine zorgt direct voor onverwacht brede belangstelling

ZAANDAM – Een nieuwe machine die duizenden ballen uit ballenbakken automatisch kan wassen en drogen, blijkt onverwacht veel aandacht te trekken. Volgens de fabrikant is het apparaat uitsluitend bedoeld voor speelparadijzen, kinderopvang en indoorhallen. Toch stroomden er binnen enkele uren opvallend veel vragen binnen van volwassen mannen die vooral wilden weten “hoe groot de opening precies is”.

De machine werkt volledig automatisch. Ballen worden één voor één naar binnen gezogen, grondig gespoeld, zacht rondgedraaid en daarna met warme lucht drooggeblazen. Volgens de fabrikant is het systeem geschikt voor “intensief gebruikte ballen die regelmatig door veel handen gaan”.

Die formulering is inmiddels uit de brochure verwijderd.

Ook de optie extra diep reinigen blijkt vragen op te roepen. Daarbij worden hardnekkige resten verwijderd op plekken waar normaal moeilijk bij te komen is. De fabrikant benadrukt dat hierbij uitsluitend kunststof ballen worden bedoeld en dat medewerkers “nu echt gaan stoppen met giechelen tijdens demonstraties”.

Warm en fris

Een woordvoerder vertelt dat vooral de automatische droogfunctie populair is. “Je stopt de ballen er nat in en een paar minuten later komen ze er schoon, warm en fris weer uit. Dat is technisch gewoon wat het apparaat doet. Wij kunnen er verder ook niks aan doen hoe mensen die zin interpreteren.”

De producent werkt inmiddels aan een kleiner thuisapparaat, maar daarover wil men nog weinig kwijt. Wel zou de voorlopige productnaam Ballenfris Mini intern zijn afgekeurd nadat iemand voorstelde er de slogan ‘Omdat ook uw ballen aandacht verdienen’ onder te zetten.

“Het is gewoon een wasmachine voor ballen,” aldus productontwikkelaar Ben Balzak. “Dat wij dat nu al drie keer moeten uitleggen, zegt eigenlijk meer over Nederland dan over ons apparaat.”

Nieuws

Nieuw hondenras ontdekt: kruising tussen Jack Russell en whisky ziet standaard twee bomen

Nieuw hondenras ontdekt: kruising tussen Jack Russell en whisky ziet standaard twee bomen

ALBLASSERDAM - Nederlandse hondenliefhebbers kunnen binnenkort kennismaken met een bijzonder nieuw hondenras: de Jack Daniels. Het dier is ontstaan uit een kruising tussen een Jack Russell en whisky en onderscheidt zich vooral door zijn opmerkelijke gedrag, dubbele geblaf en ernstige problemen met het herkennen van bomen.

Het nieuwe ras werd ontdekt door hondendeskundige Henk Halsbandé, die naar eigen zeggen al jarenlang onderzoek doet naar honden die zich anders gedragen dan hun baasjes verwachten.

"De Jack Daniels is eigenlijk een ontzettend lief beest", vertelt Halsbandé. "Hij is vriendelijk, aanhankelijk en bijt vrijwel nooit. Alleen heeft hij voortdurend de indruk dat de wereld om hem heen een beetje beweegt."

Twee bomen, één probleem

Het meest opvallende kenmerk van de Jack Daniels is zijn merkwaardige gezichtsvermogen. Waar andere honden probleemloos een boom herkennen, ziet de Jack Daniels er vrijwel altijd twee.

"Dat maakt het uitlaten behoorlijk ingewikkeld", legt Halsbandé uit. "Hij kiest meestal de verkeerde boom om tegenaan te plassen. En omdat die boom helemaal niet bestaat, komt het regelmatig voor dat hij gewoon midden op de stoep zijn poot optilt."

Volgens de onderzoeker is het probleem vooral zichtbaar tijdens avondwandelingen. Het dier loopt dan regelmatig slingerend over het trottoir, blijft plotseling stilstaan om zijn evenwicht te zoeken en kijkt vervolgens verbaasd naar zijn eigen staart.

"Die probeert hij soms te vangen, maar hij ziet er twee. Dan weet hij niet waar hij moet beginnen."

Blaffen met dubbele tong

Ook het geluid van de Jack Daniels is uniek. Het ras blaft met een dubbele tong, waardoor gewone commando's regelmatig verloren gaan in een onverstaanbaar gebrabbel.

"Als hij aanslaat, klinkt het alsof er twee honden tegelijk blaffen, waarvan er eentje behoorlijk diep in het glaasje heeft gekeken", aldus Halsbandé.

Toch hoeven toekomstige eigenaren zich volgens de deskundige geen zorgen te maken. De Jack Daniels is buitengewoon sociaal en wordt zelden agressief.

"Sterker nog, hij vindt iedereen aardig. Zelfs de inbreker wordt enthousiast begroet. Alleen probeert hij hem meestal twee keer een poot te geven."

Gehoorzaamheidstraining blijkt lastig

De eerste gehoorzaamheidstrainingen zijn inmiddels gestart, maar verlopen moeizaam. Vooral het commando 'volg' levert problemen op.

"De hond loopt dan achter twee baasjes aan, terwijl er maar één aanwezig is. Meestal kiest hij degene die niet bestaat", vertelt Halsbandé.

Ook het apporteren verloopt niet altijd vlekkeloos. Een weggegooide tennisbal wordt doorgaans tweemaal teruggebracht, hoewel niemand precies weet waar de tweede bal vandaan komt.

Deskundige waarschuwt voor waterbak

Halsbandé adviseert toekomstige eigenaren om extra voorzichtig te zijn met de drinkbak.

"Het ras is van nature gek op vloeistoffen. Een volle waterbak is meestal binnen enkele minuten leeg. Daarna kijkt hij je aan alsof hij dringend iets sterkers nodig heeft."

Voorlopig wordt de Jack Daniels nog niet officieel erkend als hondenras. Volgens de Nederlandse kynologen zijn er onvoldoende betrouwbare onderzoeksresultaten beschikbaar.

Halsbandé begrijpt de terughoudendheid niet.

"We hebben inmiddels zes exemplaren onderzocht, of drie, daar zijn we nog niet helemaal uit. Ze bleven namelijk voortdurend door elkaar lopen."

De onderzoeker verwacht dat de Jack Daniels binnen enkele jaren een populair gezinshuisdier wordt.

"Het is een fantastische hond. Je hoeft er maar één te kopen en je hebt er voor je gevoel meteen twee."

De eerste Jack Daniels is inmiddels vermist. Volgens Halsbandé is het dier voor het laatst gezien bij een boom. Welke van de twee is niet bekend.

Nieuws

We gaan tijdreizen! GA JE MEE? Terug naar 1983, toen het leven nog Dolce Vita was!

We gaan tijdreizen! GA JE MEE? Terug naar 1983, toen het leven nog Dolce Vita was!

PARIJS – Vergeet dure vliegreizen, mindfulnesscursussen en ingewikkelde therapieën. We hebben iets veel beters gevonden: een tijdmachine die precies 43 jaar teruggaat! Bestemming: 1983! Het jaar waarin de synthesizers op volle toeren draaiden, de kapsels hoger waren dan de hypotheek en Ryan Paris met Dolce Vita de wereld een bijzonder aangename muzikale hersenspoeling bezorgde.

We stappen in en zetten de klok terug. Geen smartphones, geen sociale media, geen WhatsApp-groepen waarin 37 mensen elkaar een goedemorgen wensen. Wel cassettebandjes, videorecorders, schoudervullingen en discotheken waarin je zonder enige schaamte de hele avond met je heupen stond te zwaaien. De muziek was fantastisch, de mode volstrekt onverantwoord en niemand wist wat een influencer was. Wat een heerlijke tijd!

Plotseling ben je weer jong

En dan gebeurt het. De eerste tonen van Dolce Vita klinken uit de luidsprekers. Je sluit je ogen en plotseling ben je weer jong. De zomer lijkt eindeloos, de meisjes en jongens zijn bloedmooi en morgen bestaat even niet. Je hebt geen last van je rug, je knieën maken geen verdachte geluiden en de grootste zorg van de avond is of je voldoende kleingeld hebt voor nog een biertje.

Volgens tijdreisdeskundige Henk van Teruggeweest is terugkeren naar 1983 overigens niet zonder risico's. "We hebben inmiddels meerdere proefpersonen verloren. Niet door technische problemen, maar omdat ze pertinent weigeren terug te keren naar 2026. Eén van hen staat vermoedelijk nog steeds in een discotheek te dansen."

Dus trek die oude spijkerbroek aan, zet het volume op standje burenruzie en vergeet voor een paar minuten alle ellende van de moderne wereld. We gaan terug naar 1983. Naar de muziek, de vrijheid, de romantiek en vooral naar dat heerlijke gevoel dat alles nog mogelijk was.

GA JE MEE?

Nieuws

Ervaren all-you-can-eat-gasten onthullen dé truc: langzaam beginnen

Ervaren all-you-can-eat-gasten onthullen dé truc: langzaam beginnen

HOORN – Wie denkt dat je bij een all-you-can-eat-restaurant onmiddellijk als een uitgehongerde bouwvakker het buffet moet bestormen, heeft er volgens doorgewinterde veelvraten helemaal niets van begrepen. De echte professionals beginnen namelijk langzaam. Heel langzaam. Een klein voorgerechtje, wat sushi en misschien een onschuldig stukje komkommer. Niet omdat ze bescheiden zijn, maar omdat ze zich voorbereiden op een gastronomische uitputtingsslag.

Ervaren buffetbezoekers weten dat het hier niet om eten gaat, maar om strategie. Beginners scheppen hun bord meteen vol met goedkope nasi, patat en stokbrood, om vervolgens na twintig minuten met een opgezwollen buik naar de dessertafdeling te strompelen. De veteranen daarentegen nemen rustig de tijd, bestuderen het assortiment en slaan pas toe wanneer de eerste amateurs afhaken. Zij hebben tenslotte niet € 42,50 betaald om na drie bitterballen en een bakje huzarensalade huiswaarts te keren.

Brood is verboden

Volgens buffetstrateeg Henk van Schransbergen draait alles om timing, discipline en een bijna ziekelijke behoefte om de restauranteigenaar financieel te verslaan. Water drinken wordt tot een minimum beperkt, brood is verboden terrein en tussen de rondes door wordt uitgebreid gewandeld richting het toilet. De echte overwinning volgt pas wanneer het personeel voor de derde keer vraagt of alles naar wens is, terwijl de kok achter het buffet inmiddels zichtbaar nerveus wordt.

Van Schransbergen: "Je moet zo'n restaurant behandelen als een marathon, niet als een sprint. De eerste drie kwartier ben je aan het opwarmen. Daarna begint het echte vreten. Als de eigenaar bij het afrekenen nog vriendelijk glimlacht, heb je gewoon verloren."

Nieuws

Relationele spanningen nu ook buiten IKEA verkrijgbaar

Relationele spanningen nu ook buiten IKEA verkrijgbaar

DIEMEN – Jarenlang werd gedacht dat IKEA het alleenrecht had op echtelijke ruzies, relationele spanningen en complete huwelijkscrisissen tijdens het monteren van een kledingkast. Maar niets blijkt minder waar. Ook andere meubelzaken leveren tegenwoordig bouwpakketten waarmee zelfs het gelukkigste huwelijk binnen drie kwartier volledig naar de kloten kan worden geholpen. Wat begint als een gezellig middagje samen klussen, eindigt regelmatig in scheldpartijen, verwijten en de vraag waarom men in vredesnaam ooit bij elkaar is gaan wonen.

De ellende begint doorgaans bij de handleiding. Terwijl de één overtuigd is dat de tekeningen verkeerd zijn, beweert de ander dat er simpelweg niet goed wordt gekeken. De beruchte uitspraak 'Geef nou maar hier, ik doe het zelf wel' vormt meestal het definitieve startschot voor een middag vol verwensingen. Ook overgebleven schroeven zorgen voor problemen. Volgens fabrikanten zijn het reserveonderdelen, volgens de partner het keiharde bewijs dat de ander er werkelijk geen reet van begrijpt.

Relatiedeskundige Henk Schroefstra: "Mensen denken dat ze een kast kopen, maar krijgen er gratis een relatietest bij. Inclusief ontbrekende onderdelen, onbegrijpelijke tekeningen en een partner die voortdurend roept dat je het verkeerd doet."

Stevige echtelijke crisis

De meubelbranche benadrukt dat bouwpakketten juist bedoeld zijn om mensen dichter bij elkaar te brengen. Relatietherapeuten kunnen hun geluk ondertussen niet op. IKEA heeft het bouwpakket misschien populair gemaakt, maar voor een stevige echtelijke crisis hoef je tegenwoordig niet meer naar de Zweedse meubelgigant. En wanneer de kast na zes uur eindelijk overeind staat, blijkt hij drie centimeter te breed. Gelukkig worden de echtscheidingspapieren doorgaans volledig gemonteerd geleverd.

Nieuws

Het staat op internet, dus het is waar: Nigeriaanse prinsen en geile buurvrouwen maken nog altijd slachtoffers

Het staat op internet, dus het is waar: Nigeriaanse prinsen en geile buurvrouwen maken nog altijd slachtoffers

INTERNET - Vroeger geloofden mensen in Sinterklaas, de tandenfee en een eerlijke tweedehandsautoverkoper. Tegenwoordig is één Facebookbericht voldoende om een complete generatie ervan te overtuigen dat een Nigeriaanse prins zijn miljoenen wil weggeven of dat een bloedmooie, eenzame vrouw van 23 jaar toevallig drie straten verderop woont en onmiddellijk seks wil. Vooral onder de oudere internetgebruikers blijkt het digitale vertrouwen soms grenzeloos. Want waarom zou iemand op internet liegen?

De Nigeriaanse prins is inmiddels een klassieker. Al zeker twintig jaar probeert hij zijn erfenis van 47 miljoen dollar over te maken aan volslagen onbekenden. Ondanks zijn immense vermogen lukt het hem maar niet om zelf de administratiekosten van 250 euro te betalen. Gelukkig zijn er nog altijd behulpzame Nederlanders die bereid zijn hem financieel uit de brand te helpen. Dat de prins inmiddels vermoedelijk 146 jaar oud moet zijn, mag de pret niet drukken. Koninklijk bloed veroudert nu eenmaal anders.

Samantha wil maar één ding

Maar de echte publieksfavoriet is de eenzame buurvrouw. Ze heet Samantha, Jennifer of Melissa, heeft borsten waar de zwaartekracht kennelijk geen enkele invloed op heeft en woont volgens de advertentie op slechts 1,7 kilometer afstand. Ze wil geen relatie, geen ingewikkeld gedoe en vooral geen gesprekken. Nee, Samantha wil maar één ding: onmiddellijk seks met een onbekende man die toevallig op een advertentie heeft geklikt. Dat daarvoor eerst even een creditcardnummer nodig is, spreekt natuurlijk voor zich. Je kunt als vrouw immers niet voorzichtig genoeg zijn.

Kleine verificatiebetaling

Opmerkelijk genoeg blijkt Samantha tegelijkertijd in Hoorn, Maastricht, Groningen, Antwerpen én Lutjebroek te wonen. Haar geografische flexibiliteit is ongekend. Volgens deskundigen gaat het vermoedelijk om de eerste vrouw ter wereld die op zes verschillende plaatsen tegelijk eenzaam op de bank zit. Toch blijven mannen klikken. Vooral wanneer Samantha in hoofdletters verzekert dat ze ECHT BESTAAT, NU BESCHIKBAAR IS en GEEN GELD WIL. Behalve dan die kleine verificatiebetaling van € 4,95, gevolgd door een abonnement van € 39,99 per week.

Volgens internetdeskundige Henk Lokvogel is de verklaring eenvoudig: veel mensen verwarren de aanwezigheid van informatie met de betrouwbaarheid ervan. Oudere gebruikers die minder vertrouwd zijn met digitale oplichting kunnen daarbij extra kwetsbaar zijn, maar ook jongeren trappen erin. De menselijke goedgelovigheid blijkt gelukkig volledig leeftijdsonafhankelijk.

"Kijk, als een Nigeriaanse prins jou zomaar 47 miljoen aanbiedt, moet je misschien even nadenken. En als een bloedmooie vrouw van 23 beweert dat ze al drie weken naakt op jou zit te wachten in Zwaag, terwijl jij 74 bent, twee kunstheupen hebt en nog nooit van haar hebt gehoord, dan zou er voorzichtig een lampje moeten gaan branden. Maar ja, sommige mannen denken nu eenmaal liever met hun jongeheer dan met hun hersenen."

De redactie van AG heeft inmiddels geprobeerd contact op te nemen met Samantha. Ze woont naar eigen zeggen op 800 meter van ons kantoor en wil ons ontzettend graag ontmoeten. We hoeven alleen nog even onze creditcardgegevens in te vullen.

Dat lijkt ons een buitengewoon betrouwbare afspraak.

Nieuws

Defensie noodgedwongen naar buiten: Apache-helikopter past niet door deur sporthal

Defensie noodgedwongen naar buiten: Apache-helikopter past niet door deur sporthal

SOEST – Defensie heeft aangekondigd de komende periode militaire oefeningen in de buitenlucht te houden. Een opmerkelijke beslissing, aangezien de krijgsmacht tot nu toe voornamelijk gebruikmaakte van gymzalen, bedrijfshallen en leegstaande schoolgebouwen. Volgens Defensie is de overstap noodzakelijk omdat modern militair materieel steeds moeilijker door reguliere deuropeningen past.

Inwoners van Soest en omgeving worden gewaarschuwd voor laagvliegende helikopters en militaire konvooien. De oefeningen vinden voor het eerst grotendeels buiten plaats, wat volgens betrokkenen een ingrijpende verandering betekent.

Problemen met de beschikbare binnenruimte

De beslissing volgt op een reeks incidenten tijdens eerdere oefeningen. Zo bleek een Apache-gevechtshelikopter niet door de toegangsdeur van een plaatselijke sporthal te passen. Een poging om het toestel schuin naar binnen te rijden, leverde evenmin het gewenste resultaat op.

"De helikopter paste op zich prima in de zaal, maar we kregen hem er niet in", verklaart een woordvoerder. "Daarna hebben we geprobeerd de rotorbladen afzonderlijk naar binnen te brengen, maar toen bleek dat het plafond te laag was om ze te monteren."

Ook het starten van de helikopter leverde problemen op. Tijdens een eerdere proef verloor de sporthal een aanzienlijk deel van zijn dakbedekking. Defensie spreekt van een ventilatieprobleem.

Militaire konvooien lopen vast in gangen

Niet alleen de luchtmacht ondervindt problemen met binnenoefeningen. Ook militaire voertuigen blijken weinig geschikt voor gebruik in gebouwen.

Tijdens een recente manoeuvre kwam een pantserwagen vast te zitten tussen de kleedkamers en de kantine. De chauffeur had volgens het onderzoeksrapport correct richting aangegeven, maar onvoldoende rekening gehouden met de breedte van het voertuig.

"De gang was simpelweg te smal", aldus de woordvoerder. "Bovendien moesten we iedere keer stoppen wanneer iemand uit de kleedkamer kwam."

Een voorstel om de voertuigen voortaan achteruit door de gangen te laten rijden, werd na uitvoerig overleg verworpen.

Deskundige Henk Proppellah ziet voordelen

Militair luchtvaartdeskundige Henk Proppellah, verbonden aan het onafhankelijk onderzoeksinstituut voor Binnen- en Buitenluchtvaart, noemt de overstap een logische ontwikkeling.

"Buiten heb je aanzienlijk meer ruimte dan binnen. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar binnen Defensie wordt daar al jaren onderzoek naar gedaan."

Volgens Proppellah brengt buiten oefenen wel nieuwe uitdagingen met zich mee.

"Het grootste probleem is de wind. Binnen heb je daar nauwelijks last van, tenzij iemand een deur openzet. Buiten waait het soms zomaar, zonder dat iemand daar toestemming voor heeft gegeven."

Ook over de Apache-helikopter heeft Proppellah een duidelijke mening.

"Een Apache is ontworpen om te vliegen. Dat werkt buiten doorgaans beter, omdat je binnen nogal snel tegen het plafond zit. Bovendien zijn de meeste gymzalen niet voorzien van een helikopterlandingsplaats."

Weersomstandigheden vormen risico

Defensie onderzoekt momenteel hoe militairen zich het beste kunnen voorbereiden op de nieuwe werkomstandigheden. Daarbij wordt onder meer gekeken naar regen, wind en de afwezigheid van centrale verwarming.

Vooral regen vormt volgens Proppellah een onderschat probleem.

"Water komt buiten regelmatig uit de lucht vallen. Dat gebeurt binnen eigenlijk nooit, behalve bij lekkage. Militairen zullen daar echt aan moeten wennen."

Om de overgang soepel te laten verlopen, wordt overwogen om tijdens de eerste oefeningen een aantal partytenten beschikbaar te stellen.

Terugkeer naar binnen niet uitgesloten

Defensie benadrukt dat buiten oefenen voorlopig een proef betreft. Mocht blijken dat de nieuwe aanpak onvoldoende resultaten oplevert, dan wordt terugkeer naar de vertrouwde binnenlocaties niet uitgesloten.

Henk Proppellah heeft daarvoor alvast een oplossing bedacht.

"Je zou grotere sporthallen kunnen bouwen, eventueel zonder dak en muren. Dan heb je alle voordelen van buiten, maar kun je het administratief nog steeds een binnenoefening noemen."

Volgens Proppellah is dit een veelbelovend concept dat nader onderzoek verdient.

Defensie heeft inmiddels bevestigd dat de eerstvolgende oefening bij voorkeur buiten plaatsvindt, mits het binnen niet beter weer is.

Nieuws

Groen licht, getoeter en de middelvinger: wie verdient hem eigenlijk?

Groen licht, getoeter en de middelvinger: wie verdient hem eigenlijk?

DRIEBERGEN – Het is een van de grootste irritaties in het Nederlandse verkeer. Het verkeerslicht springt op groen, maar de automobilist voor je blijft doodleuk stilstaan. Eén seconde, twee seconden, drie seconden. Inmiddels begint het vermoeden te ontstaan dat de bestuurder vooraan een uitgebreide WhatsApp-conversatie voert, zijn navigatie opnieuw instelt of simpelweg wacht tot het licht een nóg groenere kleur krijgt. De automobilist daarachter staat ondertussen op ontploffen en geeft een kort tikje op de claxon. Daarop volgt niet zelden een woedende blik in de achteruitkijkspiegel, een geïrriteerd handgebaar of de internationaal erkende middelvinger. Maar wie is hier nu eigenlijk de klootzak? Degene die zijn voorganger met een bescheiden toetertje wakker schudt, of degene die het halve kruispunt gijzelt omdat hij kennelijk vergeten is waarvoor het rechterpedaal dient?

De wet is verrassend duidelijk, maar tegelijkertijd volkomen onpraktisch.

Volgens artikel 28 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens mogen bestuurders uitsluitend claxonneren om dreigend gevaar af te wenden. Een automobilist die bij groen licht blijft staan, levert dus niet automatisch een geldige reden op om de claxon te gebruiken. Artikel 68 bepaalt echter dat groen licht 'doorgaan' betekent. Wie zonder goede reden blijft staan en daardoor het verkeer hindert, kan eveneens verkeerd bezig zijn. Juridisch gezien kan de ongeduldige toeteraar dus in overtreding zijn, terwijl de slapende bestuurder vooraan zich minstens zo hinderlijk gedraagt. En dan is er nog de middelvinger. Dat opgestoken lichaamsdeel is bepaald geen juridisch vrijbriefje: afhankelijk van de omstandigheden kan het gebaar zelfs als strafbare belediging worden aangemerkt. De Nederlandse wetgever heeft kennelijk wel uitgebreid nagedacht over claxons en beledigingen, maar geen praktische oplossing bedacht voor automobilisten die bij groen licht eerst nog even hun volledige levensloop overdenken.

Volgens middelvingerdeskundige Henk van Vingeren is het belangrijk om onderscheid te maken tussen een terechte irritatie en volstrekt achterlijk verkeersgedrag.

Een bestuurder die binnen een fractie van een seconde na het verschijnen van groen al op zijn claxon ligt te rammen, verdient volgens de deskundige de figuurlijke middelvinger met gouden randje. Maar iemand die vijf seconden lang blijft staan terwijl achter hem twaalf automobilisten hun laatste restje levensvreugde verliezen, mag zelf ook weleens kritisch naar zijn verkeersdeelname kijken. Een kort toetertje na een redelijke wachttijd is sociaal begrijpelijk, maar juridisch nog altijd niet zomaar toegestaan. De verstandigste oplossing blijft rustig wachten, afstand houden en vooral controleren of de bestuurder vooraan misschien een legitieme reden heeft om niet op te trekken. Wie vervolgens uitgebreid gaat schelden, met zijn auto gaat bumperkleven of demonstratief zijn middelvinger uit het raam hangt, verandert een onschuldige vertraging in een ordinair verkeersconflict.

Henk van Vingeren: "De middelvinger is een prachtig communicatiemiddel, maar je moet hem wel met beleid inzetten. Wie na een halve seconde groen al toetert, heeft kennelijk het geduld van een overspannen fruitvlieg. Maar wie bij groen licht blijft staan alsof hij op de uitslag van een zwangerschapstest wacht, moet ook niet verbaasd zijn wanneer de mensen achter hem lichtelijk geïrriteerd raken."

De grote vraag blijft dus: wie is middelvingerwaardig?

Volgens Van Vingeren bestaat er een duidelijke, zij het volstrekt onofficiële, middelvingerhiërarchie. De bestuurder die onmiddellijk begint te claxonneren, verdient er één. De automobilist die minutenlang blijft dromen bij een groen verkeerslicht, verdient er eveneens één. De weggebruiker die na een kort toetertje vervolgens demonstratief nóg langer blijft staan om zijn gram te halen, verdient er zelfs twee. En degene die uitstapt om verhaal te halen, mag wat Van Vingeren betreft meteen worden genomineerd voor de nationale kampioenschappen verkeershufterij. Toch benadrukt de deskundige dat een verdiende middelvinger nog niet betekent dat je hem daadwerkelijk moet opsteken. Wie zijn frustratie wil uiten, kan dat beter binnensmonds doen, met beide handen aan het stuur. Want uiteindelijk is er weinig zo treurig als twee volwassen mensen die elkaar bij een verkeerslicht naar de verdoemenis wensen omdat iemand drie seconden te laat optrok.

Henk van Vingeren: "Mijn advies? Gun iemand een paar seconden om op te trekken. Begint de idioot achter je onmiddellijk te toeteren, dan verdient hij absoluut een middelvinger. Maar hou hem lekker onder het dashboard. En sta je zelf al tien seconden bij groen naar je telefoon te staren, dan ben jij de lul. De middelvinger is geen oplossing voor verkeersproblemen, maar in gedachten blijft het een uitstekend instrument voor het beoordelen van andermans gedrag."
This is not a WordPress site