Absurd Geniaal

Nieuws dat niemand nodig had

8° KNMI Zon en enkele buien N · 3-5 Bft

vrijdag 20 november 2026

Pagina 9 van 62 · Middageditie

496 artikelen in deze editie

Nieuws

Thirteen Blue Magic Lane: Philly soul op het randje van perfectie

Thirteen Blue Magic Lane: Philly soul op het randje van perfectie

PHILADELPHIA – Sommige platen klinken vijftig jaar later nog steeds alsof niemand ze verteld heeft dat ze oud zijn. Thirteen Blue Magic Lane van Blue Magic uit 1975 is zo’n plaat. Dit is Philly soul in optima forma: zijdezachte samenzang, een falsetto die moeiteloos boven de muziek hangt en arrangementen waarin werkelijk alles precies op zijn plek valt.

De plaat werd opgenomen in de beroemde Sigma Sound Studios in Philadelphia, waar in de jaren zeventig een groot deel van dat kenmerkende warme soungeluid werd gemaakt. Strijkers, blazers, gitaar, bas, drums en achtergrondzang zitten allemaal vol in de mix, maar nergens wordt het druk. Dat is misschien wel het knapste: er gebeurt verschrikkelijk veel, terwijl het klinkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Born on Halloween

Een nummer als Born on Halloween laat precies horen waarom Blue Magic zo goed was. De sfeer is donker en romantisch, de zang glashelder en het arrangement blijft voortdurend in beweging zonder ook maar één seconde opzichtig te worden. Geen overbodige solo’s, geen muzikale spierballentaal en geen productie die belangrijker wil zijn dan het liedje zelf. Gewoon vakmensen die exact weten wanneer ze iets moeten toevoegen en vooral wanneer ze moeten stoppen.

Thirteen Blue Magic Lane is daardoor meer dan zomaar een goede soulplaat uit de jaren zeventig. Het is een herinnering aan een periode waarin Philadelphia de lat krankzinnig hoog legde en perfectie niet uit software kwam, maar uit muzikanten, arrangeurs en zangers die hun vak beheersten.

“Als je wilt horen hoe dicht soulmuziek bij perfectie kan komen zonder dat de ziel eruit wordt gepoetst, zet je deze plaat op.”

Nieuws

LIVE vanuit het ziekenhuis: enkel nog steeds slap, rest opvallend minder

LIVE vanuit het ziekenhuis: enkel nog steeds slap, rest opvallend minder

LEIDERDORP – Live vanaf mijn ziekenhuisbed. De enkel waarvoor ik hier lig is nog altijd slap en overbelast, maar sinds twee opvallend goed gebouwde verpleegkundigen zich met mijn herstel bemoeien, blijkt vooral mijn bloeddruk ineens bijzonder gemotiveerd. Artsen adviseren rust, weinig belasting en kalm blijven. Dat laatste voelt inmiddels als een behandeladvies dat rechtstreeks tegen de personeelsplanning ingaat.

Er is inmiddels opvallend veel behoefte ontstaan aan controle. Mijn verband moest voor de zekerheid nog een keer bekeken worden, de bloeddrukapparatuur heeft overuren gedraaid en toen één van de heren zich voorover boog om mijn enkel te bekijken, begon de monitor spontaan te piepen alsof hij zelf ook ergens last van had. Zelf blijf ik uiteraard professioneel: ik lig stil, werk volledig mee en heb alleen uit medische belangstelling gevraagd of nachtdiensten toevallig ook aan bed komen.

LIVE-update: enkel nog slap, hartslag onnodig enthousiast en bloeddruk inmiddels zo hoog dat de verpleegkundigen waarschijnlijk beter even hun shirts aan kunnen houden. Herstelprognose onduidelijk. Motivatie voor nabehandeling uitstekend.

Nieuws

Overbelaste enkel zorgt voor golf aan inspiratie bij AG’s Gady Laga

Overbelaste enkel zorgt voor golf aan inspiratie bij AG’s Gady Laga

AG | Door: Jon Dohnson

LEIDERDORP – Een overbelaste enkel heeft bij AG’s eigen Gady Laga onverwacht geleid tot een ongekende creatieve opleving. Waar normale mensen bij lichamelijk ongemak hun poot omhoog leggen en Netflix aanslingeren, blijkt gedwongen stilzitten bij Laga vooral te zorgen voor een stortvloed aan ideeën waar niemand om heeft gevraagd.

Sinds lopen tijdelijk is gedegradeerd tot een pijnlijke kutklus, schieten de plannen, artikelen, krankzinnige invalshoeken en totaal onverantwoorde concepten volgens ingewijden in hoog tempo uit haar hoofd. Collega’s zouden inmiddels voorzichtig informeren wanneer de enkel weer genezen is, in de hoop dat daarmee ook de productie enigszins afneemt.

Creatieve overbelasting

De eerste tekenen van creatieve overbelasting werden al snel zichtbaar. Een simpel kwartiertje rust leverde drie artikelideeën, twee compleet onnodige onderzoeken, een nieuw maatschappelijk probleem en een concept op waarvan zelfs binnen AG werd gezegd: “Misschien moeten we deze gewoon nooit uitvoeren.”

Volgens inspiratieonderzoeker Henk Enkelband is het verschijnsel wetenschappelijk prima te verklaren. “Normaal gaat een aanzienlijk deel van de beschikbare hersencapaciteit verloren aan lopen, staan en andere volstrekt nutteloze lichamelijke bezigheden. Zodra je daar noodgedwongen mee stopt, komt er kennelijk ruimte vrij voor totale onzin.”

Gady Laga zelf ziet voorlopig geen reden tot zorg.

“Die enkel doet godvergeten pijn, maar creatief gezien gaat het fantastisch. Als straks ook mijn andere been naar de klote gaat, kunnen we waarschijnlijk dagelijks gaan publiceren.”

Binnen AG wordt daarom inmiddels overwogen om ergonomische maatregelen vooral achterwege te laten.

Nieuws

Toen je nog gewoon goed kon vreten uit blik

Toen je nog gewoon goed kon vreten uit blik

OSS – Er was een tijd waarin eten nog geen beleving, concept of culinaire reis hoefde te zijn. Je trok gewoon een blik open, kieperde de inhoud in een pannetje en tien minuten later zat je met een bord ravioli voor je waar een volwassen bouwvakker een complete middag op vooruit kon.

Geen quinoa, geen linzenpasta en al helemaal geen verpakking waarop stond dat de ingrediënten „met liefde lokaal waren geselecteerd”. Gewoon vlees, saus en koolhydraten in industriële hoeveelheden. Op het etiket stond zelfs trots: Meer vlees, een heerlijke saus. Geen gelul. De boodschap was duidelijk.

Mysterieuze Italiaanse schotel

Vooral de blikken spaghetti bolognese, ravioli en de mysterieuze „Italiaanse schotel” vormden jarenlang de heilige drie-eenheid van de Nederlandse voorraadkast. Wat er precies Italiaans aan die laatste was, wist niemand. Vermoedelijk had iemand in Oss tijdens de productie een keer buongiorno geroepen.

Volgens voedingshistoricus Henk Blikopener is ergens daarna alles misgegaan. „Tegenwoordig betaal je zeven euro voor een kartonnen bakje met drie stukjes kip, een verdwaalde kikkererwt en een saus die naar nat karton smaakt. Vroeger trok je voor twee gulden een halve Italiaanse provincie uit blik.”

Godverdomme wat was het lekker

Ook het bereiden was overzichtelijk. Geen QR-code met kookinstructies, geen airfryer op 183 graden en geen waarschuwing dat de koriander apart moet worden toegevoegd. Pan. Blik. Vuur. Vreten. Wie echt haast had, at het desnoods rechtstreeks uit het blik en accepteerde dat als levenskeuze.

Het ministerie van Volksgezondheid benadrukt overigens dat dagelijks leven op ingeblikte ravioli waarschijnlijk geen officieel voedingsadvies wordt. Maar daar hadden we vroeger gelukkig ook nog geen app voor.

„Het zag eruit alsof het al één keer gegeten was, maar godverdomme wat was het lekker.”

Nieuws

Nieuwe app helpt Nederlanders voortaan zelfs hun eigen kont af te vegen

Nieuwe app helpt Nederlanders voortaan zelfs hun eigen kont af te vegen

EINDHOVEN – Tegenwoordig heeft werkelijk alles een app. De droger heeft een app, de tandenborstel heeft een app, de lamp heeft een app en zelfs de koelkast wil tegenwoordig via een pushmelding laten weten dat zijn deur openstaat terwijl je er letterlijk voor staat. Je begint je langzaam af te vragen of Nederlanders straks überhaupt nog zelfstandig hun eigen kont kunnen afvegen. Maar geen zorgen: ook dáár komt binnenkort een app voor. De nieuwe VeegWijzer begeleidt gebruikers stap voor stap bij het toiletbezoek en geeft realtime advies als: “iets meer naar links”, “nog één keer voor de zekerheid” en het geruststellende: “controleveeg aanbevolen.”

De app koppelt met een slimme wc-rolhouder, houdt het aantal gebruikte velletjes bij en maakt na afloop een persoonlijk veegrapport. Wie structureel te vroeg stopt, krijgt een melding: “Controleadvies: nog één keer, en nu alsof je het meent.” Gezinnen kunnen een gezamenlijk abonnement nemen zodat ouders desgewenst kunnen zien of huisgenoten “voldoende hebben afgewerkt”, terwijl de AI-Bipscoach na enkele weken persoonlijke patronen herkent en verbeterpunten aandraagt. Bij een lege telefoonbatterij kunnen gebruikers nog steeds handmatig verder, al is die functie uitsluitend beschikbaar in de betaalde versie. De gratis versie stopt namelijk na één veeg. Voor onbeperkt comfort is VeegWijzer Plus vereist.

“Vroeger deed je dit gewoon op gevoel,” aldus innovatie-expert Henk Achterwerk. “Maar dat leidde natuurlijk tot verschrikkelijk veel willekeur. Mensen deden maar wat. Dankzij technologie weten we straks eindelijk wanneer we écht klaar zijn. En als de wifi uitvalt, wens ik iedereen veel sterkte.”

Nieuws

Vroeger stuurde je na drie maanden coma gewoon een kaartje: ‘Het is hier fantastisch’

Vroeger stuurde je na drie maanden coma gewoon een kaartje: ‘Het is hier fantastisch’

PITTSBURGH – Vroeger was een ziekenhuisopname nog overzichtelijk. Geen groepsapp met 146 berichten, geen dagelijkse medische updates en geen familielid dat op Facebook schreef dat je “een enorme strijder” was. Je lag gewoon drie maanden in coma, werd ergens tussendoor wakker zonder een arm en een been en stuurde daarna een ansichtkaart naar huis: “Groetjes uit Pittsburgh. Het is hier fantastisch.”

De afgebeelde kaart van het Veterans Administration Hospital laat precies zien hoe weinig gezeik daarvoor nodig was. Een ziekenhuis, een volle parkeerplaats en op de achterkant genoeg ruimte om de complete medische ellende samen te vatten in vier regels.

“Beste allemaal. Auto-ongeluk gehad. Drie maanden buiten westen geweest. Arm en been konden helaas niet mee naar huis. Verder prima naar m’n zin. Het eten is kut. Groetjes.”

Tegenwoordig zou zoiets onmogelijk zijn. Voor je überhaupt een kaart mag versturen, heeft de familie al een WhatsAppgroep ‘Updates herstel ❤️🙏’ opgericht, heeft een nichtje een crowdfunding gestart en heeft iemand die je sinds 1998 niet meer gesproken hebt onder een foto geschreven: “Jeetje, heftig. Stay strong topper.” Vroeger had niemand behoefte om de situatie uitgebreid te duiden. Je kon half uit elkaar liggen en tóch schrijven dat het weer lekker was. Geen trauma-update, geen herstelblog en geen dagelijkse foto van een bord ziekenhuispap met de tekst “weer een stapje dichter bij huis.”

Wie nog één hand overhad, schreef zelf. Wie die luxe niet meer bezat, dicteerde gewoon.

“Lieve pap en mam. Ben eindelijk wakker. Ze hebben helaas wat onderdelen moeten weggooien, maar gelukkig zat mijn lul er nog aan. Pittsburgh is prachtig. Volgend jaar misschien Niagara Falls. Als ik tegen die tijd weer enigszins rechtdoor kan.”

De ontvanger hing zo’n kaart vervolgens gewoon op de koelkast. Geen therapiesessie. Geen nazorggesprek. Hooguit de opmerking van vader: “Mooi ziekenhuis. Jammer van die jongen.”

Nieuws

Nederlanders luisteren eindelijk naar hun lijf en hebben daar onmiddellijk spijt van

Nederlanders luisteren eindelijk naar hun lijf en hebben daar onmiddellijk spijt van

HOORN – Na jaren van adviezen als “je moet beter naar je lijf luisteren” zijn steeds meer Nederlanders daar daadwerkelijk mee begonnen. De eerste resultaten zijn weinig geruststellend. Het menselijk lichaam blijkt namelijk de hele dag door commentaar te leveren en functioneert volgens onderzoekers verrassend vaak als een zeurende groepsapp van lichaamsdelen. Knieën willen minder trappen, de onderrug eist een andere bureaustoel en de maag blijkt na iedere kapsalon opnieuw te roepen: “DIT HADDEN WE TOCH AFGESPROKEN?”

“Hou nou gewoon op”

Vooral bij fanatieke sporters loopt het luisteren uit de hand. Tijdens het hardlopen zouden kuiten regelmatig “hou nou gewoon op” roepen, terwijl longen na drie kilometer alleen nog korte scheldwoorden produceren. Ook op kantoor ontstaan problemen. Eén werknemer ging na advies van zijn coach twintig minuten stil zitten om naar zijn lijf te luisteren en meldde daarna dat zijn nek ontslag wilde nemen, zijn blaas naar beneden moest en zijn linkerbil “even helemaal nergens zin in had”. De lever wilde niet inhoudelijk reageren, maar liet via een woordvoerder weten “het weekend nog niet verwerkt te hebben”.

“Het klinkt allemaal heel wijs, dat luisteren naar je lijf,” aldus lichaamsdeskundige Bert Binnenkant. “Maar je moet er wel rekening mee houden dat je lijf zelf ook een ontzettende zeikerd is. Mijn knie wil sinds dinsdag rust, mijn maag wil bitterballen en mijn rug wil dat ik nooit meer iets doe. Daar kun je als mens natuurlijk weinig beleid op maken.”

Nieuws

Nieuwe sluitplicht voor open zakken chips en koekjes na landelijke golf van slap geworden snacks

Nieuwe sluitplicht voor open zakken chips en koekjes na landelijke golf van slap geworden snacks

UTRECHT – Huishoudens krijgen mogelijk een officiële sluitplicht voor aangebroken verpakkingen van chips, koekjes en crackers. Aanleiding is het groeiende aantal producten dat na opening dagenlang halfopen in een kast ligt en langzaam verandert van “lekker knapperig” in “iets wat je met respect moet begraven”. Wie een zak opent, wordt voortaan automatisch verantwoordelijk voor correct dichtvouwen, knijperen en terugplaatsen. De methode “ik heb hem toch een beetje dubbelgevouwen” wordt niet langer erkend.

Onderzoekers troffen tijdens huisbezoeken uiteenlopende noodoplossingen aan. Zo werd een zak paprika-chips afgesloten met een nietmachine, een pak stroopwafels onder een kookboek gelegd en een open rol koekjes vastgezet met het elastiek van een broccoli. In één gezin werd zelfs een zak borrelnootjes dichtgehouden door er simpelweg een steelpan bovenop te zetten. De bewoners noemen dat “al jaren prima”, hoewel de nootjes inmiddels qua structuur meer weghebben van dakisolatie.

“Proef eerst even”

Voor producten die te oud zijn om lekker te zijn maar te jong om weggegooid te worden, komt mogelijk een nieuwe categorie: technisch eetbaar, emotioneel overleden. Hieronder vallen koekjes die buigen zonder te breken, chips die geen kraak meer geven maar een zacht foef produceren en crackers die bij aanraking onmiddellijk hun levenswil verliezen. Toch blijkt weggooien lastig. In vrijwel ieder huishouden zit iemand die zegt: “Proef eerst even, misschien valt het mee.”

“Het probleem is niet dat mensen een zak openmaken,” aldus verpakkingsdeskundige Kees Knijper. “Het probleem is dat ze daarna doen alsof zuurstof netjes buiten blijft wachten. Tegen de tijd dat iemand verantwoordelijkheid neemt, kun je met die koekjes inmiddels voegen. En toch zegt er altijd iemand: proef maar, kan nog best.”
This is not a WordPress site